و قال : يطبع المؤمن على كلّ خصلة و لا يطبع على الكذب و لا على الخيانة . [ فرمود ] : نهاد مؤمن پذيراى هر خوى تواند بود ، الّا دروغ زدن و خيانت كردن . و قال : انّ من الشّعر حكما و روى حكمة و انّ من البيان سحرا . [ فرمود ] : همانا بعضى از شعر ، حكمت است و بعضى از بيان سحر است . و قال : من سعادة ابن آدم استخارته اللّه ، و رضاه بما قضى اللّه . و من شقاوة ابن آدم تركه استخارة اللّه ، و سخطه بما قضى اللّه . از سعادت فرزند آدم آن است كه در امور با خداى استخارت « 1 » كند ، و بدانچه حكم كرد رضا دهد . و از شقاوت فرزند آدم آن است كه ترك استخارت كند ، و خشم گيرد بدانچه خداى فرمان داده . و قال : النّدم توبة . [ فرمود ] : پشيمانى از گناه توبت و انابت است . و قال : ما آمن بالقرآن من استحل حرامه . [ فرمود ] : ايمان به قرآن ندارد آن كس كه حرام قرآن را حلال شمارد . و مردى عرض كرد : يا رسول اللّه مرا وصيّتى فرماى . فقال له : احفظ لسانك . فرمود : زبانت را از بيهوده كشيده بدار . ديگر بار عرض كرد : مرا وصيّتى فرماى . قال : احفظ لسانك . كرّت سيم عرض كرد : مرا وصيّتى فرما . فقال : ويحك ! ! و هل يكبّ النّاس على مناخرهم فى النّار ؟ الّا حصائد ألسنتهم . فرمود : واى بر تو ، آيا مردم را بر وى در آتش مىاندازد ؟ مگر درويده‌هاى زبانهاى ايشان . و قال : صنائع المعروف تقي مصارع السّوء ، و الصّدقة الخفيّة تطفئ غضب اللّه ، و صلة الرّحم زيادة في العمر ، و كلّ معروف صدقة ، و أهل المعروف في الدّنيا هم أهل المعروف في الآخرة ، و أهل المنكر في الدّنيا هم أهل المنكر في الآخرة ، و أوّل من يدخل الجنّة أهل المعروف . مىفرمايد : كار به معروف كردن وقايهء بديها باشد ، و پوشيده انفاق كردن خشم خداى را بنشاند ، و خويشاوندان را رعايت كردن زندگانى را دراز كند ، تمامت نيكوئىها صدقه در راه خداست ، هر كه در اين جهان نيكوئى كند هم در آن جهان نيكو حال باشد ، و هر كه در اين جهان زشت كردار باشد هم در آخرت نكوهيده روزگار باشد ، و اول كس كه داخل بهشت شود مرد نيكوكار است .

--> ( 1 ) . استخاره : طلب خير نمودن ، يعنى از خدا بخواهد كه برايش خير مقدر كند .